کبریت

تمام جهانم پر از وسایلیست که مرا یاد زخم‌هایم می‌اندازد.‌ از وسایل بسیاری – اگر چه خود بی‌گناهند – به طور بی انصافانه‌ای متنفرم.
همه‌شان دست به یکی کرده‌اند که مرا یاد غم‌هایم بیاندازند‌.
حال تو ای تنها باقیمانده امیدهایم، نرو که سیگار مرهم تمام دردهایم بوده و مرهم درد تو نمی‌شود.
چرا که پس از تو کبریت هم دیگر مرا یاد تو خواهد انداخت…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *